شاعری کنار رودخانه بیزون شهر زیر سایه بید مجنون نشسته بودو داشت شعر" آدمها "را می سرود.ناگهان مرد مسافری جلو آمد واز او پرسید:ای مرد بگو ببینم مردم این شهر چطور آدمایی ین؟مرد شاعر کمی فکر کرد و پرسید:مردم شهر تو چطور آدمایی ین؟مسافر گفت:مزخرف!شاعر نگاهی به او انداخت و گفت:این شهر همین جورن!مسافر وقتی که وارد شهر شد دید آن مرد راست گفته مردم این شه

  پا برهنه در پی ات سر به رویا می زنمبه آرزوی یک بار دیدنتدل به دریا می زنممدعیان معبدت بریده اند نفس عاشقانت رازیر چکمه های دیکتاتوریمی گویند تو مرده ای.باور نمی کنممی دانم که پشت زمستانهای ملالت پوش ایستاده ایو منتظر مردان آزاده ای ای آزادی!در چهار فصل سکوت منجمد این عصربه هوای تو،توان زیستن دارمدر اعماق روح رویای آزادی آن سوی دریاهادر

شعر را مقصود اگر آدم گری ستشاعری هم مسند پیغمبری ست"اقبال لاهوری"ن وَالقَلَمِ وَ ما يَسْطُرُونَقلم زبان خداست/ قلم امانت آدم است/ قلم ودیعه عشق است/هر کسی را توتمی است و قلم توتم ماست.....حیات یک ملّت در گرو حیات فرهنگی آن ملّت است.تحول تاریخی بشر جز از طریق انقلاب ممکن نیست.به امیدپیروزی انقلاب جهانی اسلام ناب محمدی"ص"به رهبری امام عصر مهدی موعود"ع"خرداد 1